Loading...

‘Loopbaantoekomst’ ook voor oudere werkzoekenden

Ik ben net terug van vakantie en besluit het op mijn eerste werkochtend rustig aan te doen. Eerst maar even wennen aan het werkritme. Een luxe die ik me kan veroorloven als zelfstandige die vanuit haar eigen huis werkt. Maar vergis je niet, al het werk wat blijft liggen wordt niet gedaan door een vakantiekracht. Ik zal deze rustige momenten in moeten halen op een ander tijdstip. Maar daar gaat deze blog niet over. Terwijl ik aan mijn keukentafel de lokale krantjes doorspit valt mijn oog op een advertentie Read More

Communiceren per mail maakt meer kapot dan je lief is!

Moet je dit mailtje nu eens zien, dat slaat toch nergens op?’
‘Nee joh, wat een muts. Dat ZEG je toch niet!! Groot gelijk dat je behoorlijk pissig bent. Laat haar maar in haar sop gaar koken. Even helemaal links laten liggen. Dan draait ze wel bij.

Een korte dialoog tussen twee collega’s van elkaar. Ik stond op een afstandje ‘gedwongen’ mee te luisteren. De emoties van de persoon die het betreffende mailtje ontving waren behoorlijk opgelopen en haar, toch al schelle stem, klonk hol door de grote hoge stenen kantoorruimte. Iedereen kon het gesprek tussen de beide collega’s volgen en je zag hier en daar mensen lachen en gniffelen. Een bekend fenomeen, ruzie als gevolg van email communicatie Misschien herken je het vanuit je eigen privésituatie of bij anderen. Toen ik later, op de terugweg naar huis nog even over dit verschijnsel nadacht bedacht ik me hoe jammer en onnodig deze ruzies zijn. Door te begrijpen hoe communicatie werkt en een paar simpele regels te hanteren kun je voorkomen dat ruzies escaleren en je eigen stemming en die van anderen beïnvloeden.

Het overgrote deel van onze communicatie is non verbaal. De cijfers verschillen soms een beetje, maar over het algemeen kun je stellen dat 70% van wat je zegt niet met woorden gezegd wordt maar door bijvoorbeeld gezichtsuitdrukkingen en lichaamshouding. Voorbeelden zijn: fronsen van je wenkbrauwen, schouderophalen, ogen wijd open bij verbazing of ongeloof enzovoort. Maar ook de toon van je stem zegt heel veel. Door de toon weet je bijvoorbeeld of iemand echt boos is of een geintje maakt met een ondertoon van boosheid. Je kunt deze persoon dus lezen aan wat hij zegt en hoe het gezegd wordt.
Bij email heb je alleen de woorden. Een misverstand is daardoor zo gemaakt. Wat ik je adviseer is het volgende:

1. Wees je bewust van het feit dat woorden op verschillende manieren geïnterpreteerd kunnen worden. Hoe jij het leest is misschien anders dan de ander bedoelt te zeggen.

2. Luister naar je gevoel. Op het moment dat je een emotie voelt door de woorden die je leest koppel dit dan gelijk terug naar de schrijver. Vraag in je eigen woorden, maar met respect voor de ander (want je hebt het misschien verkeerd opgevat) of jij de boodschap goed begrijpt.

3. Ga er ook niet klakkeloos vanuit dat de ander jou begrijpt. Hoe goed jij het ook bedoelt. Want nogmaals, 70% van wat jij bedoelt zeg je niet met woorden maar met je non verbale communicatie. Dat kan de ander via de mail niet zien.

4. Ga niet via de mail in de verdediging. Geef aan dat je je bewust bent van de boosheid van de ander en dat je het hier graag over wilt hebben, maar niet via de mail. Maak op zo kort mogelijke termijn een afspraak of – als dat niet mogelijk is – bel elkaar. Dan heb je in ieder geval naast de woorden beschikking over de toon van iemands stem.

5. Hoe fijn het ook is om bevestigd te worden in je boosheid, verlaat je niet op de adviezen van anderen. Zij kennen de ander niet en hebben geen idee wat de context is van jullie misverstand.

Geef je gedachten minder macht

Mijn leven lang hoor ik al hoe belangrijk het is om voor jezelf na te denken en geen beslissingen te nemen die gebaseerd zijn op emoties. Inmiddels weet ik dat het een stuk genuanceerder ligt dan deze simpele uitspraken.
We gaan er vanuit dat denken iets is wat we onder controle hebben. Dat alle gedachten als de leden van een orkest zijn en wijzelf de opperdirigent die de leden toestaan om zichzelf te laten zien. Mooi niet dus!

Read More

Wat zijn jouw verwachtingen?

Janny (natuurlijk heet ze niet echt Janny) kwam bij me omdat het niet lekker liep tussen haar en haar leidinggevende. Hij zou teveel van haar verlangen. Ze heeft het gevoel constant op haar tenen te lopen. Janny had zich zo verheugd op deze baan. Nu blijkt dat deze baan al net zo tegenvalt als de vorige. Wat kan ze doen, vraagt Janny zich af om een baan te vinden die beter bij haar past.

Janny en ik gaan aan de slag en al gauw blijkt dat het probleem niet zo zeer bij de baan ligt, maar bij de verwachtingen die Janny heeft van zichzelf en van anderen.
Zij ziet zichzelf als iemand die heel goed ziet wat er gedaan moet worden en die niet bang is om de handen uit de mouwen te steken. Je kunt wel stellen dat Janny deze kwaliteit zo goed heeft ontwikkeld dat ze een deskundige genoemd kan worden als het gaat om te zien wat de ander nodig heeft. Maar…wanneer de vragen zich richten op wat zijzelf nodig heeft om zich goed te voelen, wat haar motiveert en wat haar persoonlijke kwaliteiten zijn, valt het gesprek stil.

Dit voorbeeld van Janny staat niet op zichzelf. Wanneer je weinig zelfvertrouwen hebt of een lage eigenwaarde, dan ben je geneigd om bevestiging en waardering bij de ander te zoeken. ‘Als de ander mij goed vindt, dan ben ik ook goed’. Wanneer die ander iets van jou vraagt ben je daardoor te snel met toezeggen. ‘Natuurlijk doe ik dat voor je. Nee hoor, geen probleem. Je kunt op me rekenen’. De valkuil is dan dat je bepaalde verwachtingen schept. Wanneer je deze verwachtingen niet waar blijkt te kunnen maken is de ander logischerwijs teleurgesteld. Jij, die zo je best hebt gedaan, neemt deze teleurstelling waarschijnlijk heel persoonlijk. Je ziet het misschien als een afwijzing van wie je bent als persoon. Voordat je het weet staat de relatie onder druk en loop je vast.

Janny kwam met de vraag om uit te zoeken welke baan beter bij haar past. Uiteindelijk zijn we gaan werken aan Janny zelf. Zij weet nu heel goed wie ze is, wat ze van het leven en haar werk verwacht en wat ze kan. Maar bovenal voelt zij zichzelf gelijkwaardig aan de ander en handelt ze daarnaar. Op het werk heeft ze een openhartig gesprek gehad met haar leidinggevende. Gelukkig was er een mogelijkheid om werk te doen wat iets minder gecompliceerd was. Janny voelt zich hierdoor niet minderwaardiger. Integendeel, ze voelt zich hier goed bij en heeft veel meer energie.

 

 

 

 

De tijd, een godsgeschenk

Onlangs hoorde ik Carla Bruni op tv een uitspraak doen die me raakte. Ze zei, ‘als er een god bestaat, dan is het de tijd’. De vorm of inhoud van wat God nu precies is houdt me al een tijdje bezig maar ik dacht altijd aan een soort mens of een bepaalde energievorm. Maar de tijd heeft zeker iets goddelijks. Ik zal je proberen uit te leggen waarom.

Wanneer je in een periode zit waarin je veel verdriet of angst kent dan kun je je heel alleen voelen. Er zijn misschien veel mensen om je heen. Mensen die van je houden en het beste met je voor hebben. Maar als de pijn nog heel diep zit dan wil je en kun je deze pijn nog niet delen. Tenminste niet op een gevoelsniveau. Je kunt je verhaal doen maar je bent er niet echt bij. Wat je vertelt over wat er met jou gebeurd is zou evengoed het verhaal van een ander kunnen zijn. In de afgelopen dertig jaar hebben veel vrouwen hun pijnlijke ervaringen met me gedeeld en telkens weer gaven ze aan hoe persoonlijk en ingewikkeld emotionele pijn is. Een pijnlijke emotionele gebeurtenis die jou ‘overkomt’ waar je dus zelf weinig of niets aan kunt doen kan voelen als het verlies van een stukje van jezelf. Verlies van een geliefde, verlies van je gevoel van veiligheid,het verlies van iets wat je dierbaar was (dit kan ook je baan of je bedrijf zijn), kortom alles waarmee jij je identificeert is moeilijk aan een ander uit te leggen. Het voelt alsof toch niemand snapt wat jij doormaakt. Soms probeer je het te vertellen maar het komt niet goed binnen. En…. het mag vooral niet te lang duren. Medeleven heeft een korte houdbaarheidsdatum. Als je te lang aandacht vraagt voor je pijn- die jij overigens nog heel erg kunt voelen- voel je dat mensen niet echt meer aandacht voor je hebben. Je hoort dat soms aan uitspraken als ‘wordt het geen tijd om je er overheen te zetten’of het leven gaat verder en er is nog zoveel om voor te leven’. De uitspraak waar ik altijd pisnijdig van werd was dat ik niet in het verleden moest blijven hangen. Alleen het woordje hangen al. Zo zijn er veel reacties van mensen te noemen die maken dat de aandacht voor jou verslapt. Uiteindelijk houd je je maar stil en verwerk je zo goed en kwaad als het gaat in je eentje je pijn.

En toch, als de tijd rijp is, als je deze tijd heel goed hebt benut met aandacht voor je pijn en voor wat deze pijn met je gedaan heeft. Als je deze tijd tot je vriend hebt gemaakt is het mogelijk dat je hier sterker uit komt en je gevoel van zelfvertrouwen en je eigenwaarde weer toeneemt. En natuurlijk helpt professionele hulp. Maar de grootste hulp is De Tijd. Pijn heeft tijd nodig om te helen. En tijd kost niets. Tijd is er voor iedereen. Of je nu jong bent of oud, man of vrouw, neem je tijd. Laat je niet opjutten door al die anderen die het zo goed weten. Je weet alleen zelf wat jij doormaakt en hoeveel tijd jij nodig hebt om het leven weer aan te kunnen.

In de tijd zit zeker iets goddelijks. Maar dat zit er ook in heel veel andere dingen. Maar omdat de tijd niet discrimineert en voor iedereen toegankelijk is vind ik dit absoluut een godsgeschenk.